DEGENERATIEVE MYELOPHATIE

Als u dit leest wilt u wat meer lezen over deze erfelijke ziekte. Omdat onze website wordt opgeheven is dit nu verplaatst naar het Weblog. Wij kregen bezoekers van over de hele wereld en ook steeds meer vanuit Nederland. Dat laat zien dat steeds meer mensen met deze ziekte worden geconfronteerd of er meer van willen weten. Ook steeds meer fokkers gaan hier aandacht aan gaan besteden. NU KAN HET NOG ZONDER TE VEEL SCHADE VOOR HET RAS! Nu, mei 2016, hebben wij vernomen dat in Groot Brittannië de Engelse Kennelclub de DM test heeft toegevoegd aan het DNA test schema van de Duitse herder. Dit betekend dat de uitslag van de test wordt toegevoegd aan de registratiegegevens van de hond en daaruit voortvloeiend zal de uitslag ook vermeld worden op de stamboom van eventuele nakomelingen.

 
Ook nieuw! Het vermoeden bestond al lang dat er nog ergens een mutatie moest zijn welke de oorzaak was dat de ene lijder de aandoening wel en de ander de aandoening niet vertoonde.



2017, even bijwerken.

Een nieuw onderzoek (2016) onder leiding van de Universiteit van Uppsala (bij Pembrokes) heeft uitgewezen dat er inderdaad nog een gen in een chromosoom een andere bepaling heeft. Hierbij werd een modifier locus gevonden op Chromosoom 25. Dit activeert het gemuteerde gen. Daar was ik persoonlijk al jaren van overtuigd. De aanwijzing hiervoor liepen hier bij ons thuis.  Te hard juichen mogen wij niet, dit is bij één ras geconstateerd. Het onderzoek moet ook door een andere onderzoeksgroep worden gedupliceerd. Het sluit wel aan bij de stelling van Dr. C. Clemens van de University of Florida dat de onderzoekers in Missouri zich teveel hebben gefocust op een paar hondenrassen. Zelf heeft hij al lang geleden beweerd dat het, voor bijvoorbeeld de Duitse herder, een ander allel betreft dan waarop nu wordt getest.

PNAS


De Duitse Herders worden bedreigd (alweer) door een fatale ziekte: Degeneratieve Myelophatie (DM).


Al in 1973 werd deze ziekte bekend, maar de aandacht ging toen alleen uit naar HD en later ED. Ten onrechte zoals nu blijkt. In de Verenigde Staten werd en wordt uitgebreid onderzoek gedaan naar deze ziekte, welke ook wel GSDM (German Shepherd DM) wordt genoemd. Er is een DNA-test beschikbaar en de statistieken kunt u o.a. vinden op de website van de OFA in de Verenigde Staten OFA (Orthopedic Foundation for Animals)


Hoewel ook in Nederland en Duitsland de ziekte al lang bekend is, werd de diagnose weinig gesteld. Ook al omdat alleen een autopsie zekerheid kan geven. Nu veel meer! Zowel hier als over de grens noemden de artsen het ook vaak "de Duitse Herder ziekte".
Mischien zijn artsen huiverig om de hondeneigenaren te zeggen "uw hond heeft niet lang meer te leven", of omdat tot nu toe de ziekte alleen via een moeilijke en dure deductie methode was vast te stellen.


Wat is Degeneratieve Myelophatie?

Degeneratieve Myelophatie is een progressieve neurologische aandoening van het ruggenmerg, waarschijnlijk vergelijkbaar met ALS bij mensen. 

DM is een ziekte waar de meeste middelgrote of grote hond aan kan sterven, ALS HIJ MAAR OUD GENOEG ZOU WORDEN.
De ziekte heeft een verraderlijk begin en vangt meestal aan tussen de leeftijd van 6 en 10 jaar.
Vanaf de eerste tekenen tot het einde is het verloop meestal tussen de 6 en 18 maanden.
Het begint met coördinatieverlies in de achterste ledematen.
De hond gaat waggelen, struikelen of slepen met de achterpoten, dit vangt meestal aan in één poot (uit ervaring: Meestal rechtsachter) om vervolgens over te gaan naar de tweede poot.
Incontinentie komt ook veel voor.
Uiteindelijk wordt de hersenschors aangetast.
Ook het uitvallen van vitale functies kan het gevolg zijn.
De zichtbare gevolgen zijn hartverscheurend om aan te zien, er is slechts één troost, zij het een schrale troost;
'DE HOND HEEFT GEEN PIJN'!


De oorzaak?

In het ruggenmerg lopen de zenuwbanen welke de spieren aansturen. Deze zenuwen liggen in bundels gegroepeerd in de zo genoemde witte stof. Deze witte stof wordt aangetast, de isolatie (myeline) van de zenuwen verdwijnt en de zenuwen sterven af waardoor de aansturing van de spieren steeds minder wordt. Echter zeer recent onderzoek naar ALS (o.a. in Nederland) wijst op een mogelijke infectie van de zenuwen. Of een combinatie van afsterven van de zenuwbaan en een infectie aan de zenuwen, zoals Jean-Martin Charcot, de ontdekker van MS al in 1880 vermoede.
Indien bevestigd, zou dit een grote stap voorwaarts zijn in het onderzoek naar MS/ALS/DM.

Hoe wordt de diagnose gesteld?

DM wordt vastgesteld door middel van eliminatie.
Er kunnen meerdere oorzaken zijn voor de uiterlijke kentekenen van DM zoals o.a. lumbo-sacrale instabiliteit, hernia, tumor, cyste, infecties of hartaanval.
Er kan een EMG, CT en/of MRI scan worden gemaakt.
Geeft dit geen resultaat dan wordt de diagnose DM gesteld.
Een eenvoudiger, niet wetenschappelijke, manier is de hond een week lang pijnstillers te geven. Indien er geen vermindering van de symptomen optreedt, dan is DM waarschijnlijk.
De definitieve diagnose kan slechts worden gesteld door middel van een autopsie.


Hoe DM te behandelen?

Er is geen behandeling welke DM vertraagd of tot staan brengt. Op het internet worden verschillende methoden aanbevolen, echter zonder wetenschappelijk gemeten resultaat.


Wat kunnen wij wel zelf doen?

Zorg voor vloerbedekking of tapijten, overal waar de hond komt. Dit geeft steun bij het lopen.
Vermijdt trappen, houten vloeren of plavuizen.
Ga geregeld wandelen in een regelmatig tempo met de hond aangelijnd. Dus buiten het uitlaten om. Dit bevordert de spieropbouw.
Gebruik eventueel een tweede riem of band onder de buik door, om de hond te steunen. Voor wie niet zo handig is: Hodes dierenorthopedie levert kant en klare draagbanden.
Er komen nu ook meer hulpmiddelen beschikbaar, de commerciële bedrijven zien dit soort dingen sneller dan het geneeskundig circuit.
O.a. Biko in Wenen heeft veel hulpmiddelen, Nederlandse vertegenwoordiger hiervoor is ook Hodes in Arnhem.
Let op tekenen van vermoeidheid en overdoe het niet, sla om de paar dagen een dag over.
Laat de spieren niet onnodig koud worden.
Wees aardig voor uw hond ook als er een "ongelukje" is gebeurd. Honden met DM zijn zeer stress gevoelig.
Het klinkt misschien vreemd, maar emotionele steun is voor deze honden belangrijk.
Bestudeer het gedrag van uw hond, houdt een dagboek bij en leer patronen te herkennen.
Dit is zowel voor de hond als uzelf belangrijk, anticiperen zorgt bij beiden voor minder stress.
Er zijn ups en downs in dit ziektebeeld.
Als de hond verkeerd loopt of staat met de poot, corrigeer dat rustig, Duitse Herders zijn slim en leren ook dit.
Wanneer de hond heeft geleerd dat hij ook kan lopen met een verlamde poot, dan zal hij geen moeite meer doen om de poot goed te gebruiken.
Vermijdt spelen met drukke honden en kinderen.
Wat soms ook leven verlengend kan uitwerken is Fysiotherapie


Er is een test.

In de loop van 2009 is een test beschikbaar gekomen, waarmee kan worden bepaald of uw hond vrij is van DM, drager is, dan wel in de risicogroep zit.
Deze DNA test is opgesteld door de Universiteit van Missouri-Columbia en beschikbaar via de OFA (Orthopedic Foundation for Animals) een gerenommeerd instituut in de V.S., dat veel onderzoek verricht en subsidieert.
De test is gebaseerd op testen van het zogenaamde SOD1 gen. Dat was het enige gen wat bij de geteste honden gelijk bleek te zijn en in dit gen zijn mutaties gevonden bij honden lijdend aan DM.
In 2012 is door autopsies gebleken dat enkele honden welke waren getest als zijnde "vrij" of "drager" toch DM hebben gekregen. Ook blijkt vaak dat honden welke getest zijn als lijder toch geen DM krijgen. Daarom is het waarschijnlijk dat er een tweede gemuteerd gen moet zijn om het daadwerkelijk tot uiting komen van DM te veroorzaken (polygenetisch).
Deze test is dus niet absoluut, maar wordt nu vrijwel algemeen geaccepteerd als zijnde een goede verwijzer naar DM.
De test is ook beschikbaar bij: , van Haeringen laboratorium te Wageningen en Laboklin in Duitsland (de patenthouder voor Europa), of Laboklin Nederland.
De fokkers in Europa zouden, nu de test beschikbaar is, moeten overgaan tot testen. Ook al omdat het naast een verkoop argument ook voorkomt dat men later een claim kan krijgen wegens het afleveren van een hond met een erfelijke afwijking. Dat de reu en teef geen DM vertonen wil niet zeggen dat het geen dragers of lijders zijn. Dit om te voorkomen dat wij onwetend dragers of lijders met dragers of lijders kruisen, aangezien dat funest is.
Maar! Er moet worden gewaakt voor over-reageren, want de bestaande genen poule mag niet zomaar worden vernietigd, dat zou funest zijn, speciaal voor de kleinere rassen. Rasverenigingen zouden wereldwijd moeten gaan samenwerken om optimaal gebruik te maken van deze genen poule, ook wat betreft andere aandoeningen.
Dat zal de nodige discussie vragen.
Gebruik gaan maken van de succesvol bewezen software ontwikkeld door de KU Leuven zou een optie kunnen zijn.


Bronvermelding:
De diergeneeskundige faculteiten van de Universiteiten van Florida en Missouri,
De Orthopedic Foundation for Animals-Columbia

WETENSCHAPPELIJKE UITLEG VAN DM.

Degeneratieve Myelopathie (DM) is een wijd verspreide fatale neuro-degeneratieve ziekte in verscheidene honden rassen. Typisch is dat de eerste progressieve bovenste motor neuron spastische en algemene proprioceptieve ataxie verschijnselen in de bekken ledematen zich meestal voordoen rond 8 jaar of ouder.
Als euthanasie wordt uitgesteld, zullen de klinische symptomen toenemen, zoals slappe tetraparesis en andere lagere motorisch neurologische verschijnselen.
DNA monsters van 38 DM aangetaste Pembroke Welsh Corgi gevallen met die van 17 klinisch normale gevallen als controlegroep, werden gebruikt voor het omzetten van een genoom brede vergelijking van de besturings elementen, die de sterkste overeenkomst gaven met markeringen op CFA31 in een gebied van het SOD1 gen bij honden.
SOD1 werd beschouwd als een plaatselijk kandidaat-gen omdat mutaties in menselijke SOD1 Amyotrofische laterale sclerose (ALS) kan veroorzaken, een bij aanvang van volwassenheid fatale verlammende neurologisch degeneratieve ziekte met betrekking tot zowel bovenste en onderste motoriek.
De resequenciering van SOD1 in normale en aangetaste honden toonde een overgang van G naar A, die resulteerde in een E40K mislukte mutatie.
Homozygositeit voor het A allel werd geassocieerd met DM in 5 honden rassen: Pembroke Welsh Corgi, Boxer, Rhodesian ridgeback, Duitse herders hond en Chesapeake Bay retriever.
Microscopisch onderzoek van de zenuwbanen van aangetaste honden openbaarde myeline en axon verlies van de laterale witte stof en neuronale cytoplasmatische insluitsels die anti-superoxide dismutase 1 antilichamen binden. Deze insluitsels zijn vergelijkbaar met die zoals gezien in ruggenmerg secties van ALS patiënten met SOD1 mutaties.
Deze bevindingen identificeren DM bij honden als de eerste erkende, spontaan voorkomende ALS, bij dieren.



Test Degeneratieve Myelophatie; uitleg

De Dm test is beschikbaar voor alle rassen, en wordt speciaal aanbevolen voor Chesapeake Bay Retrievers, Rhodesian Ridgebacks, Boxers, Standaard Poedels, Duitse Herders, Cardigan Welsh Corgis, en Pembroke Welsh Corgis.
Hoewel elke hond getest kan worden, is het mogelijk dat de genetische overheersende achtergrond in sommige rassen het ontwikkelen van de symptomen verhinderd, zelfs in honden welke zijn getest als "in gevaar". Op dit moment zijn wij (OFA) terughoudend om het testen van honden aan te bevelen, waarvan de Universiteit van Missouri nog geen ontvankelijkheid voor DM heeft bewezen, door middel van microscopisch onderzoek van het ruggenmerg bij overleden honden welke de symptomen van de ziekte hebben gehad.
Op dit moment is het nodige bewijs van de genetische mutatie en daadwerkelijk ruggenmerg onderzoek slechts bewezen in de eerder genoemde rassen.

Een certificaat wordt door de OFA (orthopedic foundation for animals) slechts dan verstrekt als een hond NIET IN GEVAAR is.
Als een hond getest wordt als zijnde IN GEVAAR, dan wordt dat de eigenaar per brief meegedeeld.


Normaal (N/N)

Deze hond is homozygoot N/N, met twee normale kopieën van het gen. Bij de zeven, door de Universiteit van Missouri tot nu toe intensief bestudeerde rassen, is van honden met testresultaat N/N nooit bevestigd dat zij DM hebben gekregen. Deze hond kan alleen het normale gen aan zijn nakomelingen doorgeven, en het is onwaarschijnlijk dat deze hond of zijn nakomelingen ooit DM zullen krijgen.


Drager (A/N)

Deze hond is heterozygoot A/N, met één gemuteerde en één normale kopie van het gen, en wordt geclassificeerd als drager. Bij de zeven, door de Universiteit van Missouri tot nu toe intensief bestudeerde rassen, is van honden met testresultaat A/N nooit bevestigd dat zij DM hebben gekregen.
Hoewel het hoogst onwaarschijnlijk is dat deze hond ooit DM zal krijgen, kan deze hond zowel het normale als het gemuteerde gen aan zijn nakomelingen doorgeven.


In gevaar (A/A)

Deze hond is homozygoot A/A, met twee gemuteerde kopieën van het gen, en loopt het gevaar DM te krijgen. Het onderzoek heeft aangetoond dat alle bij het onderzoek betrokken honden die daadwerkelijk DM hebben gehad, als testresultaat A/A hadden, echter, niet alle honden met testresultaat A/A hebben de klinische symptomen vertoond.
DM is typisch een zich laat openbarende ziekte, en honden met testresultaat A/A welke klinisch normaal zijn, kunnen alsnog de symptomen van de ziekte gaan vertonen als zij ouder worden.
Sommige honden met testresultaat A/A vertoonden de symptomen niet voor het 15e levensjaar (bij lang levende rassen). Onderzoek is nog gaande om in te schatten welk percentage van de honden, met testresultaat A/A, gedurende hun leven nog DM krijgen.
Op dit moment kan de mutatie van het gen slechts geïnterpreteerd worden als zijnde dat de hond, gedurende zijn leven, gevaar loopt DM te krijgen .
Voor honden met de klinische symptomen én een diagnose van; vermoedelijk DM, kan het testresultaat A/A dienen als extra hulpmiddel bij de diagnose van DM.
Honden getest als 'in gevaar'(A/A) kunnen alleen het gemuteerde gen aan hun nakomelingen doorgeven.


Een twijfelachtig testresultaat geeft aan dat de test niet afdoend was. Dit is het typische gevolg van slecht afnemen van het wangslijm.
Als de test twijfelachtig is, wordt er een tweede maal een monster van de FTA kaart genomen en de test wordt herhaald.
Als de tweede test nog steeds twijfelachtig is wordt contact opgenomen met de eigenaar en wordt verzocht om een nieuw monster op te sturen.